Zustergemeente Kelementelke

Kelemengemeente-zustergemeente-kelementelke-08telke is sinds 14 december 2014 onze zustergemeente. Het dorp ligt in het Hongaarse deel van Roemenië en telt ongeveer duizend Inwoners. Het contact houdt in dat we aan elkaar denken in de dienst, voor elkaar bidden, elkaar ontmoeten en waar nodig elkaar helpen. Zo worden er reizen georganiseerd om elkaar op te zoeken en elkaar beter te leren kennen. Hoewel financiële ondersteuning niet onze prioriteit heeft in ons contact, sparen wij door middel van collectes en inzamelingen wel om te helpen met het onderhoud van de kerk.


 

Kelementelke

Beste gemeenteleden
Op vele plekken in binnen- en buitenland zijn de gevolgen van het coronavirus financieel voelbaar. Het afgelopen jaar had de kerk in Kelementelke 50% minder donaties dan in een ‘normaal’ jaar. Dit brengt uitdagingen en zorgen met zich mee. Op de rekening van de Kelementelke-werkgroep stond nog een geldbedrag van de kerk en een gift van een gemeentelid bestemd voor onze zustergemeente.
Wij hebben besloten dat het een goed moment is om een gedeelte van deze giften te schenken aan onze zustergemeente in deze financieel lastig tijden. Mocht u ook een financiële bijdrage willen overmaken dan kan dat. U kunt uw gift overmaken naar de Diaconie NL84 RABO 0337102643 onder vermelding van ‘Gift voor Kelementelke’.
Het coronavirus heeft, net als bij ons, een grote invloed op het dagelijks leven in Kelementelke. Wij hebben ds. Attila gevraagd of hij hierover wil schrijven. De onderstaande brief hebben wij van hem ontvangen en willen wij graag met jullie delen.

Groet uit de Kelementelke-commissie

Thanks to God, we are all well at this moment. Winter arrived to us too, with low temperatures, and snow. We hope it will not last long, and the Spring will come back. Probably the tulips, and the other spring flower were affected by the cold temperature.
Even with the low temperatures, and snow children started the school, but there are plenty of schools where are planning to closed them again because of the Coronavirus. It was something new for the kids, after a long period of online studying time (almost 1 whole year). Most of the children get used to much with the online program, and are not so enthusiastic to go to school. I think it is sad to see that they don’t really need the face to face contact…..
The vaccination program started with the Astra Zeneca vaccine in Romania too. A lot of people registered for it. But as it looks it will take some years until we go back to normality. We hope we will return soon.
I informed the people (our group) about your decision that you do not plan to come this year to visit Kelementelke. I understand your decision, it is normal in the circumstances we have. But as it looks not everybody take this situation seriously, and because of this all this restriction situation will continue.
I was surprised when you wrote that some people invited you in these circumstances when we have strict rules about not coming together in groups, when there is 2 weeks of quarantine, and so on. But as it looks not everybody takes this Coronavirus problem seriously. Maybe with more responsibility all this situation could end, and it would be possible to see each other. I hope for it.
As I wrote last year in some letters, when the Coronavirus period start and during, that being a pastor in Romania, it is the same as being a pastor in Holland. It was something we were not prepared. Something we did not experiences it before. So we did not know how to handle it, what to do. It was also hard for the people to understand this situation, why it is not possible something which was always possible, or what does it mean that they can’t come to church (it was hard to understand for those who used to come to church). It was hard for us as a pastor to explain that people must wear mask, must keep distance in church. It was hard for me as a pastor to stay in front of a telephone camera (what I only have) and register myself during preaching in an empty church, and singing by myself. Looking around and to not see people we were used with, to not see any reaction from the audience. It is hard to do it, when there is no direct feedback from peoples face. It was difficult for us pastors, because we were not “trained” for this situation. We had to make research and learn fast how to stay in front of a camera (telephone). It happened more times that I had to register myself again, because when I finished recording and I checked it, I saw that my head is not in the picture. Or, there was no voice. It also happened that somebody just called me during the recording, and the recording stopped. I had to find the perfect angle, and light, distance for recording. I had to improvised for this, and I used a ladder and I fixed the phone between two rocks to stay. It happened that during recording the phone fell down, or the battery discharged. Also happened that my cat walked in, and started to make some noise, and I had to restart everything. So it was a new challenge, but we did it, because as a pastor I know that there are people who really needed the encouragement. It was difficult to have no contact, to not talk face to face to each other after Church services as we used before. I tried to keep contact with people by telephone but, it is something unusual for us.
Funerals became also different as it was the “tradition”. Before Corona Virus era, we brought the coffin in the church, and people could sit and listen the preaching, but now since Covid19 came in our life, all this changed. We can not come together on a funeral in the church anymore.
Every funeral starts directly in the cemetery, and people must respect distance rules, which is hard. During the funeral service I have to were the mask, which makes the speech and specially the singing hard. The rain or snow makes all this harder.
Since March 2020 we had no more wedding services, and no baptize services. Restaurants are closed, people can not come together, so everybody is waiting the end of this, when it will be possible again to organize this kind of life events.
Last year in January it was possible for me to visit every family. It is a nice period, when I can talk with people about their struggles, problems, when we can pray together. This year all this were no possible anymore.
It is not possible to have bible classes with elder group, either with children. Right now we have Catechism in the church every Sunday morning before Church service for the 2nd year Catechism group, and in the afternoon before church service for the 1st year group, because on Sunday morning I turn on the heater in the church, warm it up, and is a bigger place where we can do this.
We could not have Church service during Easter. At Pentecost we had church service outside, on the church yard. It was a special moment, when we could come together after almost 2 month. There were moments full with emotions.
Since July 2020 we got the possibility to have church services inside the church, where we must respect the rules, and keep distance and wear the face mask. There are less people who come to church since this Corona virus appear. There is the question, what will happen later, because we don’t know for how long we must live with all this situation. We just keep hope and pray, for the time when it will be possible to hug our loved ones, when it will be possible to sit next to each other, to talk to each other without any mask or fear, when it will be possible to see the smile on our faces. We trust and we put our lives in our Gods hand. We pray for you friends, people from Lopik.
I hope I succeed to write something about how we pastor face, how we live our live as church members nowadays.
Thank you again in the name of the church for the donation you decided to give for the church of Kelementelke. We will use it, where it is necessary in the church life.
We keep praying for you all.
                                                                                                                                                                             Best wishes, Attila

(vertaling google translate)
Dankzij God gaat het op dit moment allemaal goed. De winter kwam ook bij ons, met lage temperaturen en sneeuw. We hopen dat het niet lang zal duren, en de lente zal terugkomen. Waarschijnlijk hebben de tulpen en de andere lentebloem aangetast door de koude temperatuur.
Zelfs met de lage temperaturen en sneeuw begonnen kinderen de school, maar er zijn genoeg scholen die van plan zijn deze weer te sluiten vanwege het Coronavirus. Het was iets nieuws voor de kinderen, na een lange periode online studeren (bijna 1 heel jaar). De meeste kinderen wennen teveel aan het online programma en zijn niet zo enthousiast om naar school te gaan. Ik vind het triest om te zien dat ze het face-to-face contact niet echt nodig hebben …
Het vaccinatieprogramma begon ook in Roemenië met het Astra Zeneca-vaccin. Veel mensen hebben zich ervoor aangemeld. Maar zoals het eruit ziet, duurt het enkele jaren voordat we weer normaal zijn. We hopen dat we snel terugkomen.Ik heb de mensen (onze groep) geïnformeerd over je beslissing dat je dit jaar niet van plan bent om Kelementelke te bezoeken. Ik begrijp uw beslissing, het is normaal in de huidige omstandigheden. Maar het lijkt erop dat niet iedereen deze situatie serieus neemt, en daarom zal deze restrictiesituatie voortduren.
Ik was verrast toen je schreef dat sommige mensen je in deze omstandigheden uitnodigden, omdat we strikte regels hebben om niet samen te komen in groepen, als er twee weken quarantaine is, enzovoort. Maar het lijkt erop dat niet iedereen dit coronavirusprobleem serieus neemt. Misschien zou met meer verantwoordelijkheid aan al deze situatie een einde kunnen komen en zou het mogelijk zijn om elkaar te zien. Ik hoop er op.
Zoals ik vorig jaar in een aantal brieven schreef, als de Coronavirus-periode begint en tijdens dat predikant zijn in Roemenië, is dat hetzelfde als predikant zijn in Nederland. Het was iets waar we niet op waren voorbereid. Iets wat we nog niet eerder hebben meegemaakt. Dus we wisten niet hoe we ermee moesten omgaan, wat we moesten doen. Het was ook moeilijk voor de mensen om deze situatie te begrijpen, waarom het niet mogelijk is, iets wat altijd mogelijk was, of wat betekent het dat ze niet naar de kerk kunnen komen (het was moeilijk te begrijpen voor degenen die vroeger naar de kerk kwamen). ). Het was moeilijk voor ons als predikant om uit te leggen dat mensen een masker moeten dragen, afstand moeten bewaren in de kerk. Het was moeilijk voor mij als predikant om voor een telefooncamera te blijven (wat ik alleen heb) en mezelf te registreren tijdens de prediking in een lege kerk, en in mijn eentje te zingen. Rondkijken en geen mensen zien waarmee we gewend waren, geen reactie van het publiek zien. Het is moeilijk om het te doen als er geen directe feedback is van het gezicht van mensen. Het was moeilijk voor ons, pastors, omdat we niet “getraind” waren voor deze situatie. We moesten onderzoek doen en snel leren hoe we voor een camera (telefoon) moesten blijven. Het kwam vaker voor dat ik mezelf opnieuw moest registreren, want toen ik klaar was met opnemen en het controleerde, zag ik dat mijn hoofd niet in beeld was. Of er was geen stem. Het gebeurde ook dat iemand me net belde tijdens de opname, en de opname stopte. Ik moest de perfecte hoek en lichtafstand vinden om op te nemen. Ik moest hiervoor improviseren, en ik gebruikte een ladder en ik bevestigde de telefoon tussen twee stenen om te blijven. Het gebeurde dat tijdens het opnemen de telefoon viel of de batterij leeg was. Ook gebeurde het dat mijn kat naar binnen liep, en wat lawaai begon te maken, en ik alles opnieuw moest starten. Het was dus een nieuwe uitdaging, maar we hebben het gedaan, omdat ik als pastor weet dat er mensen zijn die de aanmoediging echt nodig hadden. Het was moeilijk om geen contact te hebben, om niet persoonlijk met elkaar te praten na de kerkdiensten zoals we eerder deden. Ik heb geprobeerd telefonisch contact te houden met mensen, maar het is iets ongebruikelijks voor ons.
Begrafenissen werden ook anders omdat het de “traditie” was. Vóór het Corona Virus-tijdperk brachten we de kist in de kerk, en mensen konden zitten en luisteren naar de prediking, maar nu Covid19 in ons leven kwam, veranderde dit allemaal. We kunnen niet meer samenkomen op een begrafenis in de kerk.
Elke begrafenis begint direct op de begraafplaats en mensen moeten afstandsregels respecteren, wat moeilijk is. Tijdens de uitvaartdienst moest ik het masker dragen, wat het spreken en vooral het zingen moeilijk maakt. De regen of sneeuw maakt dit allemaal moeilijker.
Sinds maart 2020 hebben we geen huwelijksdiensten meer gehad, en ook geen doopdiensten. Restaurants zijn gesloten, mensen kunnen niet samenkomen, dus iedereen wacht op het einde hiervan, wanneer het weer mogelijk zal zijn om dit soort levensgebeurtenissen te organiseren.
Vorig jaar in januari was het voor mij mogelijk om elk gezin te bezoeken. Het is een fijne periode waarin ik met mensen kan praten over hun worstelingen, problemen, waarin we samen kunnen bidden. Dit jaar was dit allemaal niet meer mogelijk.
Het is niet mogelijk om bijbellessen te hebben met de ouderengroep, ook niet met kinderen. Op dit moment hebben we elke zondagmorgen de catechismus in de kerk vóór de kerkdienst voor de 2e jaars catechismusgroep en in de middag voor de kerkdienst voor de 1ejaarsgroep, want op zondagochtend zet ik de verwarming in de kerk aan, warm het op , en is een grotere plaats waar we dit kunnen doen.
Tijdens Pasen konden we geen kerkdienst houden. Met Pinksteren hadden we kerkdienst buiten, op het kerkhof. Het was een bijzonder moment, toen we na bijna 2 maanden samen konden komen. Er waren momenten vol emoties.
Sinds juli 2020 hebben we de mogelijkheid om kerkdiensten in de kerk te houden, waarbij we de regels moeten respecteren, afstand moeten bewaren en het gezichtsmasker moeten dragen. Er komen minder mensen naar de kerk sinds dit Coronavirus opduikt. Er is de vraag wat er later zal gebeuren, want we weten niet hoelang we met al deze situaties moeten leven. We houden gewoon hoop en bidden, voor de tijd dat het mogelijk zal zijn om onze dierbaren te omhelzen, wanneer het mogelijk zal zijn om naast elkaar te zitten, om met elkaar te praten zonder masker of angst, wanneer het mogelijk zal zijn om zie de glimlach op onze gezichten. We vertrouwen en we leggen ons leven in onze Gods hand. We bidden voor jullie vrienden, mensen uit Lopik.
Ik hoop dat het me lukt om iets te schrijven over hoe we voorganger staan, hoe we ons leven als kerkleden tegenwoordig leven.
Nogmaals bedankt in naam van de kerk voor de donatie die je besloot te geven voor de kerk van Kelementelke. We zullen het gebruiken waar het nodig is in het kerkelijk leven.
We blijven voor jullie allemaal bidden.
                                                                                                                           Beste wensen, Attila

 

 

Foto’s zustergemeente Kelementelke.